13 Şubat 2012 Pazartesi

ÖYLE DOLUYUM Kİ...

Sabahtır dinmedi gözümün yaşı.. Haberci olmanın kötülüğü de her şeyden haberdar olmak, kötü olaylardan bile..

Gamze isimli bir anneydi haberin konusu, 3 yaşında evladı  var; İsmi Atakan.. Anne Kan kanseri daha önce yenmiş hastalığı ancak tekrar nüksetmiş.. Şimdi korkuyor, ama ölmekten değil, evladının annesiz büyümesinden…

Ne zor Allah’ım! Senin büyüklüğünden, hikmetinden, bize biçtiğin ömürden sual olunmaz, Haşa! Ancak ne zor, ne acı.. Şifa dilekleri arasında dindiremedim ben de ağlamamı.. Başka hayatların yerine koymak kendini, empati yapabilmek, başka acıları da hissedebilmek.. Evet insan olmanın en önemli özelliği bu.. Az önce okuduğum bir söz de pekiştiriyor söylediğimin doğruluğunu  “Bir insan acı duyabiliyorsa canlıdır. Bir insan başka bir insanın acısını duyabiliyorsa insandır. ” Gerçekten  de öyle..

Seni düşündüm oğlum,  sana daha iyi bir gelecek sağlamak için çalışarak, seni sevmekten çalınan zamanları.. Seni sevmelere doymuyorum ben.. Hayat kısa, ömür dediğin üç günlük. Bugün varız belki ama, yarın yok. Daha miniciksin, benim dünyalar tatlısı meleğimsin.. Rabbim senin bensiz ve seni her şeyden çok seven babansız büyümene izin vermesin.. Seni bize, bizi sana bağışlasın. Ve dahası; Benim nefesime  senin nefesinden 1 saniye bile fazlasını katmasın..  Seni çok seviyorum oğlum


(11.02.2012/CUMARTESİ)

2 yorum:

  1. yaaaa ne kadar dokunakli ve icten yazmissin.bende tutamadim gozyaslarimi.Allah kimseye bu aciyi yasatmasin.

    YanıtlaSil
  2. Teşekkür ederim.. Amin, yaşatmasın inş.

    YanıtlaSil